Plakat: DON KICHOT RZEWNE PIEŚNI KOBIETY POPULARNE SERIALE I RYCERZE
  • Duża Scena
  • Archiwum
  • Premiera 5 listopada 2022
  • 3h 10 min

DON KICHOT RZEWNE PIEŚNI KOBIETY POPULARNE SERIALE I RYCERZE

Michał Siegoczyński na motywach „Don Kichota” Miguela de Cervantesa
reż. Michał Siegoczyński

Wsiądź do kampera i ruszaj z Don Kichotem w podróż przez La Manchę. To nie będzie zwykła wyprawa, ale prawdziwy rollercoaster pełen zaskoczeń: lot na Księżyc, spotkanie z syrenami, walka samurajów – a wszystko w rytmie przebojów z lat 80. Towarzysząc błędnemu rycerzowi w poszukiwaniu ukochanej Dulcynei, zobaczycie, że nawet ona musi stanąć do castingu, by zasłużyć na swoją rolę. Przygody pojawiają się nagle, dlatego zapnijcie pasy – możecie spaść z fotela ze śmiechu i emocji. Ale Don Kichot, mimo życiowego huraganu, nigdy nie zapomina o swojej romantycznej naturze. Czy jego droga doprowadzi go do miłości? Przekonajcie się sami.

* Spektakl dla widzów +
**W spektaklu używane jest zadymienie sceny (wytwornica dymu) oraz światło stroboskopowe. W trakcie spektaklu następuje wystrzał hukowy.



Twórcy

Reżyseria:
Michał Siegoczyński
Scenografia:
Justyna Elminowska
Kostiumy:
Sylwester Krupiński
Muzyka:
Kamil Pater
Choreografia:
Alisa Makarenko
Reżyseria światła:
Dariusz Pawelec
Operator kamery:
Danyil Tiurin
Operator kamery:
Michał Koźba
Inspicjentka:
Anita Wilczak – Leszczyńska
Suflerka:
Martyna Rezner

Obsada

Zobacz program

Partnerzy

Recenzje

Paweł Kluszczyński, Nowa Siła Krytyczna

Wariacje na temat powieści z siedemnastego wieku zetknięte ze współczesnością, osadzoną w nowohuckich realiach, wciągają od pierwszych minut.

Piotr Gaszczyński, Teatr dla wszystkich

Premiera Teatru Ludowego jest kompilacją myśli, motywów i popkulturowych reinterpretacji postaci słynnego błazna z La Manchy. Spektakl obfituje w całą gamę scen-skeczy okraszonych fragmentami muzycznych hitów z lat 80. i 90.

Ana Gran, nascenie.info (strona nieaktywna)

To w zasadzie całkiem od nowa napisana (…) historia, w którą wpisuje się stylistyka narracyjna z filmu „Dzień Świra”, elementy teatru Szajny, klimaty nowohuckich blokowisk i PRL-owskich imprez, klerykalnego zakłamania, a także współczesność ukazana przez pryzmat mediów społecznościowych.

Andrzej Czapliński, profil prywatny na Facebook

Cudowna scenografia Justyny Elminowskiej, kostiumy Sylwestra Krupińskiego w prowadzają nas w świat nasz i nie nasz zarazem, scena goni scenę, żart goni żart, aktorzy zmieniają kostiumy z prędkością statku kosmicznego, wszystko to dopełnia muzyka Kamila Patera i soczyste klipy genialnie (jak zawsze) zaśpiewane przez Weronikę Kowalską.

Jan Gruca, Dziennik Teatralny

W ostatniej części przedstawienie Siegoczyńskiego nabiera zaskakującej głębi, tempo zwalnia, ale nie traci na szaleństwie, fabuła pozostaje lekko pstrokata, ale zrzuca z siebie całą tę otoczkę nadmiernego kiczu.