Plakat: MISTRZ I MAŁGORZATA
  • Duża Scena
  • Na afiszu
  • Premiera 8 grudnia 2018
  • 3h

MISTRZ I MAŁGORZATA

Michaił Bułhakow w adaptacji Artura Pałygi
reż. Paweł Passini

Co skłoniło twórców, by zmierzyć się z kultową powieścią Michaiła Bułhakowa? Może pytanie, czy diabeł w Moskwie był bardziej prawdziwy niż w dzisiejszym Krakowie. Może fascynacja światem, w którym niewiara bywa bardziej metafizyczna niż wiara.
Na scenie pojawia się diabelski korowód Wolanda, by sprawdzić, czym żyją ludzie: w co wierzą, czego pragną – cudów czy apokalipsy? Mistrz pisze powieść o Jeszui i Piłacie, Małgorzata gotowa jest poświęcić wszystko, by jego dzieło ocalić. A diabeł obserwuje, miesza, prowokuje.
W co wierzymy dzisiaj? W co tylko wydaje nam się, że wierzymy? Czy świat bez religii będzie światem ateizmu? Bułhakow nazywał siebie mistykiem – interesowały go nie czary, ale tajemnica istnienia. Jak być mistykiem w świecie, który nie wierzy? Spektakl stawia pytania, na które każdy widz musi odpowiedzieć sam.

*Spektakl dla widzów 16+
**W spektaklu używane jest zadymienie sceny (wytwornica dymu), otwarty ogień oraz w charakterze rekwizytu używane są papierosy.



Twórcy

Tłumaczenie:
Igor Przebinda, Leokadia Przebinda, Grzegorz Przebinda
Adaptacja:
Artur Pałyga
Reżyseria:
Paweł Passini
Scenografia:
Mirek Kaczmarek
Muzyka:
Daniel Słomiński
Choreografia:
Franciszka Kierc – Franik
Reżyseria światła:
Katarzyna Łuszczyk
Multimedia / wizualizacje:
Maria Porzyc i Agnieszka Waszczeniuk
Elementy iluzjonistyczne:
Roman Słomka 
Asystent reżysera:
Tadeusz Łomnicki
Asystent scenografa:
Krystian Szymczak
Inspicjentka:
Anita Wilczak – Leszczyńska
Suflerka:
Martyna Rezner

Obsada

1 / 10
Naciśnij aby pominąć galerię
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Aktorka i aktor klęczą objęci na pościeli rozłożonej na scenie. Aktorka ma na sobie szlafrok, a aktor futro. Z tyłu na ścianie wyświetlone są dłonie, które się stykają.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Scena zbiorowa. Aktorzy i aktorki klęczą na scenie, dotykają się, mają różne pozy. Jeden aktor ma głowę kota. Aktor w futrze stoi pochylony z boku. Na ścianie wyświetlona jest twarz mężczyzny z wąsem.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Zdjęcie zabarwione na czerwono. Aktor w bluzie z wzorem tygrysów i głową kota. Rozkłada ręce. Na ścianie odbija się jego cień.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Młody aktor z wąsem otwiera usta i splata dłonie przed sobą. W tle starszy łysy aktor siedzi na wysokim krześle i trzyma kartkę. Między aktorami są fotele na widowni.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Zdjęcie zabarwione na niebiesko. Na środku stoi młody aktor z wąsem. Obok wije się aktorka. Za nim stoi drugi aktor. Przed nim klęczy aktor z głową kota. Na ścianie wyświetlona jest twarz aktora z wąsem.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Ze stołu wychodzi głowa aktora. Pozostali aktorzy i aktorki pochylają się nad stołem. Aktor ma głowę kota. Aktorka wyciąga z ucha aktora na stole kolorowe chusteczki. Na ścianie wyświetlane są gazety.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Łysy aktor w stroju pokutnym i aktorka w stroju księżniczki ze skrzypcami klęczą z przodu. W tle aktor w stroju Jezusa, rozkłada ramiona, ma przepaskę na biodrach. Wokół niego są pozostali aktorzy i aktorki.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Aktorka w krótkich włosach i długiej sukni. Podnosi ręce, ma zaciśnięte pięści. Jest przestraszona. W tle wyświetlony jest mężczyzna, który ma zakryte usta i przykłada do oka dłonie ułożone w trójkąt
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Scena zbiorowa. Starszy aktor siedzi na krześle. Wokół niego stoją pozostali aktorzy i aktorki. Jeden aktor ma głowę kota. Na ścianie wyświetlona jest twarz mężczyzny.
Zdjęcie ze spektaklu Mistrz i Małgorzata. Niebieskie światło, wzory laserowe. Aktorka w białej koszuli i aktor w białym futrze stoją naprzeciwko siebie. Z tyłu stoi inny aktor. W tle jest zwinięte prześcieradło i paskowa kurtyna.

Zdjęcie Klaudyna Schubert

Recenzje

Tadeusz Kornaś, teatralny.pl

Choć odwołania do powieści Bułhakowa są czytelne i jasne, tak naprawdę w spektaklu Passiniego diabli pojawiają się nie w Moskwie początku XX wieku, ale w czasach dzisiejszych po to, by zapytać raz jeszcze, czy to naprawdę człowiek rządzi i dysponuje światem i swoim życiem.

Kamil Pycia, Teatralna Kicia

Passini nie proponuje gotowych rozwiązań, ale zmusza do myślenia, stawiając celne pytania, na które musimy znaleźć odpowiedzi.

Piotr Gaszczyński, Teatralia.pl (strona niedostępna)

Utwór Michaiła Bułhakowa pełen jest ekstrawaganckich pomysłów i szalonych rozwiązań fabularnych, przeniesienie go na deski krakowskiego teatru zaowocowało trzygodzinną karuzelą emocji. Gra aktorska, światła, projekcje, wizualizacje, wyraziste kolory kostiumów czy mnogość rekwizytów wprowadzają w przestrzeń sceniczną pewnego rodzaju baśniowość.

Edyta Wilk, Czas Kultury

Reżyser wykorzystał wielowątkowy, znany i ceniony tekst Michaiła Bułhakowa, żeby zaprosić Wolanda i jego świtę do Nowej Huty, gdzie zderzani są z aktualną rzeczywistością widzów.

1 / 4