Plakat: UROCZYSTOŚĆ
  • Duża Scena
  • Na afiszu
  • Premiera 6 grudnia 2025
  • 2h 30 min

UROCZYSTOŚĆ

Thomas Vinterberg i Mogens Rukov
reż. Małgorzata Bogajewska

– Przygotowałem dwie różne mowy,
żebyś mógł tato, wybrać. Jedna jest zielona, a druga jest żółta.
– Niech będzie zielona…
Ten moment wiele zmienia.

Christian, jeden z uczestników tytułowej uroczystości, wygłasza jubileuszową mowę na cześć ojca. Tak zaczyna się rytuał konfrontacji. Uroczystość staje się ceremonią, na którą zaproszone zostają winy, grzechy i demony z przeszłości. Toasty przeplatają się z oskarżeniami, śmiech
z przerażeniem, a rodzinne sekrety wychodzą na światło dzienne z całą swoją brutalnością.

Czy winni poniosą konsekwencje? W tym świecie odwróconych obrazów  i koślawych sensów trzeba dać głos nigdy nieopowiedzianym historiom,  trzeba zadawać pytanie  kim stajemy się  jeśli przez lata funkcjonujemy w kłamstwach i półprawdach?

„Uroczystość” to pytanie, czy prawda daje jakiekolwiek ukojenie? I komu? Bardziej ofiarom, a  może winnym? Co się stało z naszą przyzwoitością? Kiedy to, co „moralne” i „etyczne” tak bardzo się zdewaluowało? Przeciwstawić się, wykrzyczeć, zawalczyć o oczyszczenie, o prawdę, nawet za cenę utraty rodziny. Tylko jeśli główną więzią rodzinną jest kłamstwo to czy kiedykolwiek to była rodzina.

Nigdy już się nie dowiemy, jak potoczyłaby się kolacja, gdyby jubilat wybrał żółtą mowę…
Tylko czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

Spektakl dla widzów dorosłych.
Spektakl zawiera treści o tematyce dotyczącej przemocy seksualnej – pedofilii.
W spektaklu w charakterze rekwizytu używane są cygara.

Twórcy

Adaptacja sceniczna:
Bo hr. Hansen
Przekład:
Elżbieta Frątczak- Nowotny
Reżyseria:
Małgorzata Bogajewska
Scenografia i kostiumy:
Justyna Elminowska
Muzyka:
Bartłomiej Woźniak
Choreografia:
Maćko Prusak
Reżyseria światła:
Dariusz Pawelec
Improwizacje muzyczne:
Antoni Włosowicz
Współpraca dramaturgiczna:
Piotr Franasowicz, Tadeusz Łomnicki
Asystentka reżysera:
Marta Bizoń
Asystentka dramaturga:
Inka Budzianowska
Asystentka scenografki:
Emilia Sarga
Inspicjentka:
Anita Wilczak - Leszczyńska
Suflerka:
Martyna Rezner

Obsada

Zobacz program

Recenzje

Agnieszka Lasota-Wojnicka, Teatr Dla Wszystkich

Spektakl Bogajewskiej potwierdza, że dramat Vinterberga i Rukova zachował swoją siłę oddziaływania także w realiach współczesnego teatru. To przedstawienie, które nie oferuje komfortu, lecz zmusza do konfrontacji z pytaniami o granice milczenia, lojalności i odpowiedzialności wspólnoty.

Przemek Gulda, Instagram

Brawurową sceniczną adaptacją słynnego filmu o rozpadzie rodziny, podczas tytułowej uroczystości, Bogajewska z powodzeniem udowadnia, że jest niezrównaną mistrzynią pokazywania w teatrze emocji i relacji.

Janusz M. Paluch, Facebook

To prawdziwa uczta teatralna, akcja której zaskakiwać was będzie przez cały czas! Rodzinna tragedia, teatralny thriller, prawdziwy dramat rozgrywający się na naszych oczach!

Mateusz Michalski, na.sztuki (Instagram)

Bogajewska urozmaiciła ten ciężki dramat dozą humoru, którym celnie punktuje nadęcie i zadufanie elit. Łagodzi to nieco wydźwięk przedstawienia, ale dodaje też nowej wartości.

Wiktoria Tabak,, Culture.pl

To propozycja z cyklu emocjonalnie wymagających.

Wanda Świątkowska, Teatr

Opracowano tu precyzyjne partytury każdej postaci, dialogi w tle, choreografię służby. (…) Bogajewska nie boi się być blisko życia, potocznego dialogu, domowych dramatów i ludzkich relacji – w tej codzienności, zwyczajności, powikłaniu relacji i odsłanianiu tragedii w przeciętności tkwi siła jej teatru.

Rafał Turowski, Blog osobisty

(...) sięgnę tu po Tołstoja, który pisał, że „wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa zaś jest nieszczęśliwa na swój sposób". To jest więc rzecz o jednej z nieszczęśliwych rodzin, a poczucie bezsilności, towarzyszące oglądaniu tego poruszającego spektaklu może stąd, że w tym lustrze można znaleźć majaki odbić skądś - dziwnie i zaskakująco - znajomych.

Kalina Zalewska, Teatr dla wszystkich

Każdy dostał tu czytelne zadanie i każdy broni swojej roli, a całość pracuje jak szwajcarski, a właściwie duński, zegarek. Bogajewska wpisała w tekst „Uroczystości” aktualne realia, co zdynamizowało odbiór. Dzięki temu wyraziła swoje niepokoje, a tekstowi dała drugie życie. Jednocześnie wydobyła mechanizm zjawiska, które ciągle nam towarzyszy – pokazując dlaczego ludzie nie reagują na zło. I dlaczego o sprawiedliwość nadal walczą przede wszystkim same ofiary.